به همین آسانی

انگار که مسخ معجزه وجودت باشم

میشکنم

و گریه میکنم.

در بخشایش لذتی است...

در رها کردن و فروگزاردن

آنکه میبخشایم خودم هستم و

آنکه رها میکنم خودم....

که حس میکنم و از تو ساتع میشود.

درست از کنارم میگذری

و من برایت وجود ندارم...

به چه امید بسته ام؟

"که گرگهای گرسنه..."^*

هدر میروم!

-----

* از قطعه "به چه امید بسته اید" اثر "برتولت برشت"

آقا حوصله ندارم... جلسه دارم... دعوا دارم... اون ور نوشتم و عکسیدم!

آن محرومه مغفوره هم ایضاْ!

تقاضا میشود جهت عضویت در گروه به proshat ات gmail دات کام یک ای میل عنایت بنمایید!

پس تا بعد!

به غرزدنهای سه تفنگدار پلاس+ مربوط ... نیست ها!